بی عنوانیت ِ تجربی

بی تاب

2010-07-22T15:16:00.000-07:00

چشم های تو را، لای بوسه هایی که تا زده ام از پیش
می گذارم

تا هرگز نه خط ِ تا و نه چشم ها، خشک شوند
هر دو اگرچه مدید ِ مدتی، دوخته شده باشند به نقطه ای

بالای کلمه ای روی یکی از لبها
که این تا آنها را روی هم تاب داده است
«من»

آب نخورده و باران نزده انگار، همیشه روی سطح ماه بوده است
بی آنکه بادی هرگز روی آن وزیده باشد
یا بویی از آن به جایی از مکانهای طرفین این تا رفته باشد
زیرا که دورترین ِ شبها
طواف ِ «من» روی ماه، دورا دور لب ها و چشم ها بوده است
زمین که تای زندگی می شود، روی خویش با چشم های خیسش
ماه ِ من ِ مرگ
شب ِ چهارده به چهارده
طواف ِ خواب زیستن
گرداگرد ِ این همه نقطه است
بی من
-----------------------------------------------------
برای سری پر پاییز، میان ِ داغترین ِ تابستانها.....

پشت شب

2010-06-13T16:12:00.000-07:00

خطوط کف دستهایی که رود ِ تب می شوند
که می گیرد و لحظه ای را بر بام می برد
رود که در وهم ِ کف آلود
بالا کشیده
زمین را می شوید
سکوت را که بعد ها می روید، می کارد
لجهی مرزهای خویش خواسته را که
بگستراند
کودک ِ احتمال ِ این تب، به خواب می رود
رودی نو بیدار خواهد شد
تب که می خوابد
دم های از خود گذشتن چنین بوده است
دم های از دم گذشتن
هنگام راندن ِ مرزهای چیزی چون من
گاه های بی گاه
سقف، ستاره، کاسه های پر
یا باران بی موقع شبانه

و تنها دل بستگی مان صدای تو بود که مومیایی اش کردیم در کتابی بزرگ برای ایستادن

2010-04-13T14:44:00.000-07:00

آن حرف ِ آرام ِ قدیمی روی ِ پلک هایم را نمی گیرد
وقتی رو به خطور ِ نگاه ِ بی تاب می کنی
شهر های تنم یک به یک
باب الفتح اسب های مویت می شوند
میدان هایش جای گِرد شدن ِ تو، به دور ِ خودت
یا من

فاتح و مفتوح و فتح
یکسان ِ منظره ای رو به اقیانوسند
ساکنان ِ شهرها نیز
پای تندیس ِ آن حرف ِ آرام
چشم بسته
انتظار می کشند
بلکه
جاری شود دوباره
از لب ِ سنگ

صامت

2010-03-29T08:27:00.000-07:00

میان ِ زن
که دو دامن خاک نشسته تا لبه ی این پنجره
و(نشستن بر لبه ی پنجره)
گلوی صوتی ست که داوود
گوشه تا گوشه به سکوت ایستاده
و چهار طاق ِ پنجره حزنی بود
«شب های دیر را به گیسوی باران می گشاید»

هر گاه که زن دامن می فشانَد
یکی را سهم ِ نطفه ی آن صوت
یکی را برای زمین از سر فراوانی

داوود می ماند که حنجره به باد دهد
یا
در نظاره بیاستد و هنگام سَر خوانی
بر آتش ِ رخت ِ غم
هیزم شود

تا فردا

2010-02-03T15:05:00.000-08:00

بر ضمیر این ساعت ِ سرد خطور هم نمی کرد
ساعتی در آستانه باشد
هنگام ِ نظاره ی تنی آشنا به قدر ِ تن خود
در اضلاع خیابان ِ هر روزه، ممتد به نقطه بپیوندد
درست پس از کلمه¬ی گرم ِ (تا فردا)

خطور هم نمی کرد که ساعتی مهیب باشد
بر بام ِ آسمان درست به ثانیه حکش کنند
تا در او و فقط او تن ِ سر هایی بر دار، آونگ ِ دم ِ رهایی شوند
یا چنان مهبانگ ِ صدای سینه ها
آسمانش را به نوای - گلوله هایی که دیگر به خان هایشان باز نخواهند گشت- بشکافند
دسته دسته ابابیل از رگ ها به طاق ِ نیلی پر بگیرند
ساعتی دوباره ی تاریخ شود که انگار او بوده است همیشه¬ی این دقیقه های
ممتد، مهیب
تفته¬ ی درون
بیرون ِ سرد

بدون پیش درآمد

2010-01-01T12:10:00.003-08:00

پیش از آنکه رمق ِ بند ِ انگشتها

پایان گیرد

آهنگ ِ رفتن کرده ای

وقت، نیز به همین ساز که دستان توست

خواهد رقصید

دورادور ِ سکوت و وقفه ها

یا بند های انگشت

باد که در توری های آویزان ِ وقت، چرخ که می زند

به ساز تو، دستانت – من

من ِ دست های پیش از پایان یا پس از آن

هر یک کسی، از کسان منی ست که

ساز ِ بندهای وقت ِ سکوت را

کوک می کند.

آهنگ ِ رفتن که می کنی

بی تجربگی ِ بی عنوان

2009-12-26T10:27:00.000-08:00

درونم زاده می شوی، می آمیزی، درونت زاده می شوم، می میرم

2009-12-24T10:22:00.000-08:00

آذر

2009-12-15T16:49:00.000-08:00

تصویر طراحی شده توسط گواش همراه با ادیت دیجیتالی آذر 88

جایی که زیر بنا و رو بنا وارونه می شوند

2009-12-13T12:28:00.000-08:00

تنها در سایه ی درختهای پیر، ریشه ها قصد آفتاب می کنند

همین!

2009-12-06T15:17:00.001-08:00

چه آن خرمن ها که بافته و زرد
دامن دامن، خیره ها و غم را به باد داده ای
گندم ها بیافتند همین جا و باقی را باد ببرد همه جای این خرمن زار بپراکند
آنگاه که درست همان چهار راه و همان روز از سال
بوی برف می گیرد و باد می دهی همه را زیر گونه های سرد
هر قطره را خرمن می کنی آنها که ازان اینجا بوده اند بیافتند همین جا
باقی را ببرد همه جای این شهر بپراکند
تا روز هایی دیگر بنشاند همان جا که روزی اینجا خواهد شد

« خفگی ِ استحقاقی در دریاچه ی مصنوعی ِ آب ِ شیرین »

2009-11-22T11:02:00.000-08:00

من در جلابم
جالب است !
من در جلاب که بماند
من جلاب می شود
در آب ِ جل... هایش
در جل ... آب هایش
جالب می شود برای من ات
در من که جالب است
چهار لیتر و خرده ای
نه نه هشتاد و خرده ای درصد
که همه را هنوز بیرون ندادم هنوز
از روزی که من جلاب شدم
سیزده یا چند ساله که بودم
جلابم را در نگاه ِ تو پیدا کردم
هی نگاه به تمام من کردم که جایت را
که جلایت را
که جایی پیدا شود
برایت
در من
که تا من در فکر جایت بودم جلایم گفتی و من ماند و جلابم
منجلابم
الان جایت را به همه ی من هایی که در جلابم جل.. آبم
از تو هر روز که می ساختم و جا می دادم
جا که می دهم
جای تو که آمدی و به چند و چند .... تومان اجاره، جا می خواهی
از جلابی که من شده و جایت پر از جلاب شده
هر چه هر شب آب پس می دهم بازهم هست
آب ِ تمام ناشدنی
آخر من تنها آبم؟
من آبم؟
همه چیز آب است
در سرنوشت اشتراکی ِ بیست و شش – هفت قرن
آی تالس
تالسم می آید

پس از همه ی خاک ها که به سر نمی کنم
خاکم کو ؟
خاکم کو؟
خاکم کو می کنم خاک هم که جا ندارد
خاک ِ ظرف شده ی آبم
که عادت به مظروفش کرده
نه مثل عادت تو که ماهی یک بار عادت است
مثل عادت ِ تو به خودت که جلاب نداری
از وقتی که عادت کرده ای
و عادت تورا
عادت ِ عادت شدی به نبود ِ وقتی که من دنبال جای تو می گشتم
و جلاب ِ من شدی
من جلاب شدم در خودم جای تو ایجاب شدم در جلای تو
البته کتمان نمی کنم
تو که من وطن ات نیستم
جلایم کنی! آمدی می خواهی بشوم و همه ی وطن من را آب ور داشته
اما تو که ماهی نیستی؟ هستی؟
تو عادت ِ ماهی هستی
تو ماهی در ماهی ِ عادت هستی
به ماهی شدن
عادت می کنی
و حالا در آب ِ من
شنا که می کنی
هیچ جای من که نیستی
در آب ِ در من جلاب

من نیست
ماهی جان
ماهی ی حوض ِ قشنگ ِ خانه ی اجدادی
ماهی پرورشی عادت کرده به ماهی بودن
در جلاب غدا بخور
از جلاب بودن من هوا بخور
آب بخور
زندگی ی - جلابی در من و تو در من جلابی ِ من - می کنیم
جای تو در من که جلاب شده
و جای تو در تو ماهی ی قرمز
حالا به خاطر دفاع از حقوق حیوانات هم که شده نه نه ماهی ها
من هر روز چهار لیوان آب می خورم
کم می شاشم
که آب به اندازه ی کافی باشد که خفه نشوی
غذا می خورم
چاق می شوم جا برایت باز شود که بالا و پایین بپری
مثل یک ماهی ِ خوشبخت در اقیانوس ِ بیکران
اما خارج از فکر تو
در جلابم
من شهروند خوبی هستم
حتی
کار ِ من جلابی گرفته ام
با همه ی جناب من جلاب های دنیا دوستم
باهم من جلاب قربان جان می کنیم
تازه
جلابم را هر روز تازه می کنم
جلا می دهم
رنگ می زنم
تو رنگ و وا رنگ دوست داری
من جلابم ژورنال است
ژورنال ِ ژورنال
به اندازه بزرگ شدم اما می ترسم از حوصله ی ماهی ات که چون ماهی ای سر برود
هوس دریا کنی
و جلاب قربان ها بیایند
نمی دانند ماهی شناس نیستند تو ماهی ی آب شور نیستی
شیرین هم نیستی
اما آنها فکر می کنند شیرینی
جلابشان را به جلاب فرهاد می مالند
بوی فرهاد می دهد
تو هم هوس ِ شیرینی می کنی
من شیرینی می خورم
شیرینی جلابم را شیرین می کند
از جلابم شیرینی می خوری
شیرین می شوی
فرهاد می آید شیرینی من را می برد از تو دماغم بیرون می کشد
شیرینی ی من را بردند وای
بابا جلاب ِ من
من و جلابم ، من جلابم همان جا که جای تو بود، زیاد شده
به خاکم وقتی که نیستی فشار می آید
ترک می خواهد بخورد
هر روز جلاب خالی می کنم به یادت
آب نمی خورم می شاشم به هر چی جای جلابه
هر روز
منجلابم پر از
من جلاب
از من جل .. آب
از جل ... بابا آب
از جل .. مامان آب
داد
بابا من رو جلاب داد
من جلابم
جالب است
و این من جلاب خالی نمی شود
هر چه جل ... آب تخلیه می کنم

تنها من ام و جلابم
جلاب قربان
این که جرم بدی نیست! هست؟
کار ِ «من جلابی» هم نمی خواهم
مرخصی ِ من جلابی ِ فوری با حقوق نمی خواهم
می خواهم فرصت کنم تخلیه کنم
جل .. آب های جمع شده ی این همه وقت را
من جلاب قربان جان
این که بد نیست
ماهی 2 روز و نیم، مرخصی ِ استحقاقی را جمع کرده ام برای همین روز ِ مبادا
مبادا
مبادا که خالی نشود
من پشت این میز مدام چاق و چاق تر بشوم
آب ِ شیرین بشوم
برای ماهی های آب ِ شیرین
دریاچه ای مصنوعی
ماهی یک بار استحقاقی ها را در من برای دید عابرین ول کنند
دریاچه ای مصنوعی با آب ِ شیرین بشوم برای ماهی های آب شیرین
بیایند در من
من جلاب ِ ماهی ِ آب ِ شیرین، بازی کنیم
شاید این هم نوعی دیگر از مشاغل باشد
من پمپ ِ تخلیه می خواااااهم
فاضلاب
فاضل آب
من جل ... آب
منجلااااب
آب
آآآآآآب
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ
ب
ب
ب

2009-11-20T14:00:00.000-08:00

بی عنوانیت، نه یک نام که موقعیتی اقلیتی ست برای گشوده شدن به روی صیرورت پذیری ارگانیسمیک ِ مفهوم، در ادبیات و هنر. یک نابهنگامی ِ متن است. گشودگی به سمت همه¬ی امکانات بالقوه که واقعیت مادی گذشته و حال را در کمند آینده ای که همواره در بازگشت است قرار می دهد به گونه ای که خود را به عنوان یک بازنمود که بعنوان نمود یا خود ِ همه¬ی بالفعل های پس پیش و روی پیش تصویر می کشد. بی عنوانیت شکل ِ موجود ِ حیات است که نه با نام نهادن ما که در یک درون گستری ِ همیشگی به خویش و در خویش می اندیشد و درواقع، تک بودگی تجربه را پیش روی می نهد. تک بودگی ِ درون گستر و تک صدایی ِ تجربه در تقابل با سنت تفکر سوژه محور جهان را به قسم ماده و ذهن، تجربه گر و تجربه شونده تقسیم کرده و ایجابیت تجربه را در قید مفهوم پیشا تجربی ذهن به عنوان اصل بنیادین همه ی چیزها در اتکا به حقیقت، قرار داده است. آنچه در اینجا و در فضای به اصطلاح مجازی در گذر خواهد بود نه بازنمودی از واقعیت خارجی که وانموده ای واقعی از موقعیت ِ تک بود امکاناتی ست که این فضا در اختیار ما قرار می دهد، به عنوان حیاتی سایبرنیتیک و نه به عنوان کپی ِ آنچه در فضای واقعی می توانست باشد و اکنون به اجبار در این محیط بازنمایی شده است.
ما بلاک شدن فضای ِ پیشین کارهای خود را برای ارائه¬ی دیگری از آن بی عنوانیت پیشین پیش فرض قرار داده و سعی خواهیم کرد علاوه بر شعر، روز نوشت و عکس و نقد را نیز در پرونده¬ی خود قرار دهیم به امید روزهایی بدون سانسور و خفقان.